Utopek i majluft


Było to w czasie jak utopkowy synek Zefliczek boł jeszcze blank maluœki, a Maryjka nosiyła go w hacce i kolybała w kolybce. Choć Zeflik ogromnie swoji babeczce przoł, to przeca nie poradzioł tak kalupym pozbyć się kawalerskich szprymow, bo przeca jak się żynioł to boł już fest wiekowy. Niejedyn roz Maryjka mu to wypominała. Nerwowała się jak na czas nie porył zegrodki abo jom nie słochoł i miast mlyka od Klycinej krowy przinios oranżada z karczmy. Nojbardzi jednak bronczała kiedy odprawaioł nieszpory z Francikiem, co to mioł w mieœcie rozlywnio piwa i ogromnie się ze Zeflikiem kamracioł od czasu gdy tyn pomog mu wyciongnyć woz z bażołow. Na wszelki sposoby probowała utopkowi piwi łobrzidzć, ale jak nie pomogło ani zamowiani od Klycinej toż się zdała na bosko wola. Jednego wieczora zaœ się tak wydarzyło, że Francek potkoł Zeflika kiery wracoł znad rzyki. Tyn boł okropnie urobiony, bo cołki dziyń wyciongoł z wody roztomajte chraœcie kiere nurt zastawiały ale doł się namowić i pojechoł z kamratym do rozlywni. Tam przeca oba za kragel nie wylywali, aż po Francka prziszła jego kobiyta, co się na chłopa nie poradziyła doczkać i cołki interes zawrzyła. Zeflik też poszłapoł du dom, ale nie wiedzieć jako znejd się na drodze na Pszow. Wieczor boł majowy a czeœnie kiere rosły wedle drogi kwitły i woniały choby gupi. Utopek znoł kożdy kwiotek i zielinka kiero przi rzece rosła, poradzioł jako żodyn przedrzeżniać wszystki potoki i zwierzyna ale mało kiedy otwiyroł gymba jak uwidzioł coœ piyknego. A terozki go rozebrało. Możno to skuli ksiynżyca, kiery przeœwiycoł przez gałynzie czesni, abo skuli wiaterka co roznosioł po œwiecie jakiœ słodki wonie , doœć że utopek szoł i szoł, otwiyroł coroz barzi gymbiczka i z tego wszystkigo blank zezielynioł. Potym se siod we przikopie kaj go otulyła troweczka i nie wiedzieć kiedy usnył. Obudzioł się, bo jak rosa z rana legła to się zrobiyło troszka zima, a na drodze bańtowały fory, bo prawie był czwortek i ludzie jechali na torg. Skoczoł na rowne nogi a potym zaczoł rozważować, co powiy Maryjce. Przeca na powrot wieczorny już było za nieskoro a na co inkszego za wczas. Przisid potym na jednej forze, czego ani gospodorze nir prziuwazyli bo jego zzielyniały pysk całkiym się stracioł pomiyndzy flancami i naprowda nie wiedzioł, co mo robić. Gupio się przeca chłopu tłomaczyć, że go majluft zbałamocioł. Naroz se przipomnoł co Maryjka chciała posadzić w zegrodce roztomajte flance. Cichuœko powybiyroł co najtłoœciejsze szałotki, kapustki, kuloryby i zeskoczł z fory. Jakoœ przi samym kierchowie leżała odłomano gałonŸ z czeœnie cołko obsypano kwiotkami, to i jom wzion. Zeflik dobrze przeczuwoł: Maryjka miała mina na trzi dni deszczu, wcale nie odpowiedziała na prziwitani i ledwie się podziwała na flance. Ruszyło jom dziepro jak uwidziala ta cudno gałonŸ. Po prowdzie nie ciepła się Zeflikowi na kark, ale wsadziyła jom do wody, postawiyła na bifyju i pedziała, co piyrszy roz dostała łod swojigo kwiotki i yno skuli tego mu przeboczy. Potym poszła do zegrodki i posadziyła flane co rosły potym jak kradzione. A jak za pora dni udało się utopkowi ugłoskać babeczka przisiyngami, co z Franckiym wypije yno jedo piwo bez cołki tydziyn a rozlywnia bydzie mijoł z daleka - poszoł z niom na szpacyr drogom w strona Pszowa. A że czeœnie dali kwitły już pospołu raowali się majluftym i dychali wiela wlezie!
Katarzyna Szłapka kl. IVa LT