W mojih ukohanyh Uogewnikah S’loonskih dzisioj, w piontek, 14 wrzes’nia tego roku,
tak jak wszyndzie, s’wiyntowali my Podwyrzszynie Krzyrza S’wiyntego.

Ale niy z byle kim !

W tym dniu witali my w naszyj parafji ksiyndza Biskupa Stefana Cichego, kery przybou
do nos z wizytacjom.

Zacon bowiym uodwiedzanie parafji uogewnickego dekanatu uod naszyj parafije skirz tego,
rze nasz farorz je jyj Dziekanym.

Zgromadziyli sie przy Niym farorze coukego dekanatu, nasze kapelonki i couko parafijo.

Wszyscy wysztiglowani na glanc, coby się niy zblamowac’ przed tak dostojnom duhowom osobom.

Ze sztandarami i pocztami.

Wiynkszos’c’ z krzyrzami w rynce, coby je w tym dniu pos’wiyn’cic’.

Ze suowami pies’ni: „W krzyrzu ciyrpiynie, w krzyrzu zbawiynie,
w krzyrzu miyuos’ci nauka ...” na ustah.

Dziekan, a nasz farorz, w ciepuyh suowah powitou Biskupa i przypomniou, co uostatnio
wizytacjo miaua miejsce siedym lot tymu nazod i rze wizytowou nasza parafio wtynczas
ksiondz Biskup Gerard Bernacki.

Jego wskazania wizytacyjne bouy drogowskazym w pastyrzyniu uogewnickom owczarniom
przez te lata.

Jedne ino wskazanie ciynrzko przyhodziouo realizowac’, kere dotyczouo uopieki nad biydnymi i opuszczonymi, skirz biydy kero się pojawioua razym z wielu bezrobotnymi
w naszyj parafji.

A stauo się tak z hwilom jak zlikwidowano zostaua Huta „Zygmunt”, rzywicielka wielu pokolyn’ uogewczan.
Huta hut, jak jom nazywali wszyscy skirz tego, rze z jyj maszyn i urzondzyn’ powstowauy wszystke polske huty, a wiela jyj wyroboow szuo tyrz wtynczas na couki s’wiat.

Troha za pryndko wedug mie nasz farorz przeszou nad tom sprawom do porzondku, informujonc jedynie, co dziauajom na jyj terynie i czyn’s’ci majontku nowopowstaue spouki. Bezto jo dopowiym.

Stary „Hubertus”, a potym „Zygmunt”, zasilou uogewnicke kabze przez ponad poutora wieku.
Jego zauogi zawsze dbauy uo uogewnicko Gmina a potym dzielnica Uogewniki, uo parafijo
i parafijan.

Uo uogewnicke szkouy, parki, drogi i uosiedla. Uo przedszkole i rzuobek, uo basyn
i amfityjater, uo uogroodki, dom kultury, bojisko i szportowcoow. Uo pomniki i pamiyn’c’ uo tyh, kerym bouy uone postawione. Szuo by pedziec’ - uo nos samyh.

Z kos’cielnyj wierzy dzwoni nom codziyn’„Zygmunt”, dzwon ufundowany przez zauoga huty, kery w niyj zostou uodlony po wojnie.

A na samym szczycie kos’cielnyj wierzy, na jyj szpicy, stoji nowy KRZYRZ,
kery hutniki „Zygmunta” zrobiyli i PODNIYS’LI coby kroolowou nad coukom okolicom, jako widomy znak wiary przodkoow i dzisiejszyh miyszkan’coow.
Mys’la rze w te s’wiynto godzi się to przypomniec’.

We sprawozdaniu z pastyrzynio przez minione lata przypomniane zostauy obhody setnyj rocznicy naszego kos’cioua pod wezwaniym Jana Nepomucena.

Nasze pielgrzymowanie z tyj okazji i uodwiedziny matki naszego kos’cioua i parafje - kos’cioua pod wezwaniym Wniebowziyn’cio Nojs’wiyntszyj Marji Panny w Bytomiu,
a potym starki abo babki naszyj parafje - kos’ciouka na Maugorzatce.

Pielgrzymka do Czynstohowy i do Pragi, do grobu s’wiyntego Jana Nepomucena.

Peregrynacjo kopji cudownego uobrazu Matki Boskiyj Czynstohowskiyj, kero boua jakby
Jyj rewizytom, za nasze u Niyj uodwiedziny.

No i nasze duhowe spotkanie, z Wielkym Niyobecnym w tym dniu, a tak bliskym, na gliwickym lotnisku - Papiyrzym Janym Pawuym II.

No i nojs’wiyrzsze uobhody Roku Jubilejuszowego.

S’miguo, jak z bata strzelou, tyh siedym lot uod uoststniyj wizytacje, peunyh duhowyh uniesiyn’.

Farorz przypomniou tyrz , rze nasz dostojny gos’c’, w swojym biskupiym zawouaniu
wskazuje KRZYRZ jako droga do zbawiynio.

Ksiondz Biskup, swojym aksamitnym guosym, kery tak dobrze znomy z piekarskego wzgoorza, niymniyj ciepuo uodpedziou i podziynkowou za powitanie.

Przypomniou znaczynie krzyrza dlo hrzes’cijanina.

Jak eho suow usuyszanyh na Annabergu, kere wypowiedziou Arcybiskup Alfons Nossol
uo KRZYRZU, jego symbolice relacji wertykalnyh - miyndzy Bogym i cowiekym, ale
i relacji cowieka do Boga.
I uo tyh ramionah horyzontalnyh KRZYRZA i ih symbolice ukazujoncyj relacjo cowieka do drugego cowieka i miyuos’ci miyndzy niymi.

Pytou czy noszymy swoje krzyrze w pokorze, czy tyrz sami my som krzyrzym dlo inkszyh?
Czy bierymy korzdego dnia swooj krzyrz i nas’ladujymy Jezusa?

Zapytou czy pamiyntomy, rze dzisioj - sztyrnostego wrzes’nia, uodbywo się prymiera filmu „QUO VADIS”?

Som jurz go uobejrzou na zamkniyntym pokazie przedprymierowym i nom go shwolou.

Uopedziou scyna, kedy s’wiynty Pyjter ucieko z Rzymu i spotkanego, idoncego w drugo strona Pana Jezusa pyto: „Quo vadis, Domine? Panie, kaj idziesz?”

Jezus odpowiedziou: „Ida, coby być’ zas’ ukrzyrzowany”.

A to znaczy: przyhodza, coby sie wszystke ludzie spomnieli mooj dar zbawiynio.

Rerzyser filmu keruje pytanie s’wiyntego Pyjtra do wspoouczesnego cowieka:
„Quo vadis, Homo? Kaj idziecz, czuowiecze?”.

Czy idziesz spotkac’ Chrystusa?

I jaki to bou cufal, rze ta mszo uodprawiano w intyncji Pyjtra Wolfa, piyrszego prezesa
Koua Zwionzku Goornos’lonskego w Uogewnikah S’loonskih w rocznica Jego s’mierci
miaua tako oprawa i dostojno asysta.

Jak przy ofierze sztandar Zwionzku shylou sie w pokuonie przed uoltorzym
pomys’lourzeh sie, rze tyn nasz Pyjter tyrz morze nos pyto:

Quo vadis, S’loonzoku? Quo vadis, Uagewniki? Quo vadis, S’loonsku?