W mojich ukochanych Uogewnikach S’loonskich zowdy mieli my wiela rostomajtych zignali.
Jurz uod rana piouy kokoty. Budziouy couki inny inwyntarz i swoje kury, coby brauy sie za robota - znoszynie jajek.
Hubertus bucou na szychta, uodpowiadou mu Rynsblik i Rycerskie, a z uoddali dolatywou choor syryn ze S’loonska, Bobrka, Szombiyrk i Azotoow.
Na ranno mszo zwoniyli w naszym kos’ciele. Z Bytonia, Chropocowa, Joozefki i Szombiyrk uodpowiadauy inne zwony.
Korzdy, coby niy zaspac’ na szychta, szykowou pora budzikoow, kere zwoniouy jak najynte. Po glajzach zacynauy stukotac’ piyrsze banki. Zacynauo sie trzaskanie drzwiami do dom i do haz’likoow. Piscauy ruy i kokotki z kerych wszyscy zacynali puscac’ woda. A potym bouo suychac’ bulgotanie w ruach wylywanyj wody i spuszczanyj w haz’likach.
Rymranie w piecu i w koukastli znacyuo, rze za chwila bydzie ciepuo w korzdyj kuchni. Chopy jak co dziyn’ wychodziyli na szychta, a kobiyty chwila po nich do kos’cioua. Trzaskauy za niymi drzwi ze siyni. Tak sie zacynauo korzde rano.
Bajtle jesce moguy pospac’. Bo wiedziauy rze bydom s’niodac’dopiyro jak mama, abo ouma przydzie po mszy. Kury kere zniosuy jajko, chwolouy sie tym przed innymi, gos’num gdakaniym. Nero wylatywou na plac na ranno runda dokoua chlywikoow. Co s’c’wierc’ godziny dolatywauo pizniyncie kos’cielnego zygara. Na goorze w uokynkach siadauy briwy
i cukroowki i zacynauy gruchanie. Wieprzki w chlywikach dopominauy sie rzarcio. Ftos’ tam trzaskou skrzynkom na chasie uo chasiok, a inkszy ciongnou wozyk przez ainfart i robiou tym larmo na couki familok.
Niy szuo spac’! Nojlepi bouo wstac’ i wzionc’ sie za robota. Tak bouo downyj.

Dzisioj jest inacyj. Dzisioj jest prawie cicho.
Ino z kos’cielnyj wierzy dolatujom te same dz’wiynki.
Coukiyj reszty uodguosoow, abo jurz niy man, abo grajom swoje pianissimo.

Hubertus w likwidacji, Rynsblik i Rycerskie zasypane. W kouo same emeryty, na zasiyuku, abo bezrobotne. Przed s’witym i po zmroku zbiyroce grzebiom w kontynerach na s’mieci
i niykedy trzasnom deklym. Jeszce ich jest za dnia gan’ba to robic’.

Mogbys’ spac’ wela wlezie, bo niy mo cie co prawie uobudzic’. Tak jest cicho.

W uostatnio niydziela mauo brakowauo, a by zech zaspou, po s’wiyncie matki.
A tak rzech sie przeca sadziou na pielgrzymka mynrzoow i muodziyn’coow.
Na scyn’s’cie Stasiek za s’cianom gos’niyj cyms’ trzasnou i to mie zbudziouo.

Kobiytka naszykowaua frisztik i cos’ na droga, termos z herbatom, a jo to wszystko
i wyndkarski stouecek wpakowou do rukzaka.

Ujek z kuzynym i drugym dalszym kuzynym juz stoli przed kos’ciouym.
Tak jak rzech przewidywou i jak jest jurz uod poru lot, przyjechou do naszyj parafji
biskup pomocniczy Gerard. Uodprawiou ranno mszo i po niyj wyruszou z uogewnickom
pielgrzymkom do Piekor.
Andrzyj, kery downiyj robiou zymnom w „Energo”, a teros niy wiym cy robi, zmajstrowou taki drajrat, na kerym zamontowou akumulatory i guos’niki do naguos’niynio kolumny naszyj pielgrzymki. Wszystkim sie to spodobauo, bo niy trza bouo tego wszystkego jak co roku nosic’.

Śpiywali my po drodze pies’ni, rzykali, suchali muodych z oazy, jak s’piywali przy gitarach.
Przy Arki Borzka douoncyli nasi dawni parafianie, kerzy teras tam miyszkajom i majom jusz swoja nowo parafio, s’wiyntyj Anny. I choc’ som przeca jurz z innyj diecezji, gliwickiyj,
a downiyj uopolskiyj, to zowdy na nos cekajom i idom z nami do Piekor.

Wspominali my jak to przed wojnom trza bouo dwa razy przyn’s’c’ granica coby dostac’ sie do Piekor.

W Piekarach tak choc’by byuo mniyj s’wiontecnie.
Na starych domach jurz mauo jest figurek s’wiyntych we wnynkach i na filorkach, niykere jesce som, ale za cornymi, niy umytymi szybami. Uokna tyrz niybardzo uobstrojone.
Niy to co downiyj.

Ino budow i sztandoow tyla samo, abo i wiyncyj.
Niykere wraskliwe i natryntne swojom niyprzystojnom, nachalnom muzykom, zaguszajoncom s’piyw pielgrzymujoncych.

Fajny to jest widok!
Chopy i chopcy idom, a za sztandami cychtujom kobiyty, cekajom i pewnie medytujom: kerych my dzisioj uoszkubiymy z piniyndzy? Wielu sie do uoszkubac’, bo darmo przys’
do dom z Piekor z pustymi rynkami.
Na sztandach nawet Hameryka, w postaci zabawki kowboja i lotajoncego douokouka niego, wiyrzgajoncego byka.

Dopiyro teras gynstnieje na drodze ludzko rzeka, wylywo sie na chodniki i wpuywo przez
brama, wbrew prawom fizyki, pod goorka, na Kalwaryjske Wzgoorze.
Farorz zdonrzou ino przypomniec’ miejsce w kerym sie spotkomy po Nieszporach.

Na wzgoorzu jest jurz podniosuo atmosfera. Chopy rzykajom i s’piywajom pies’ni.
Tam kaj zawsze, za skaukom, po prawyj stronie uobiyrom sie miejsce.

„Czes’c’ Maryji, czes’c’ i chwaua”, „Gwiazdo zaranna, s’liczno jutrzynko”, „Dzisioj
pozdrowiomy, Maryjo, Ciebie” rozlego sie z tysiyncy mynskich gardeu.
W naborznym uocekiwaniu trwomy z godzina.
Suychac’ zwony z katedry, znak rze idzie jurz procesyjo.
„O Maryjo, witom Cie, o Maryjo buagom Cie”, ta pies’n’ gro uorkiestra goorniczo,
kero idzie za krzyrzym na czele procesji, a razym z niom s’piywo wieladziesiont tysiyncy
chopoow i muodzianoow.
Tego sie niy do uopedziec’. Uocy sie robiom mokre. S’cisko cos’ w gardle.
Idom poczty sztandarowe, jedyn za drugiym, poradziesiont.
Potym szafarze. Na przodku Kwiatkowski, jurz emeryt z „Energo”. Szczyn’s’liwy,
bo dockou ji, po sztyrdziestu latach roboty.
Dalij ksiynrza, biskupi, nasz arcybiskup Zimon’ i gos’cie: kardynau Francis Eugene George
z Czikagoi, arcybiskup Szczepan Wesouy z Rzymu, duspastyrz s’loonkiyj diaspory i biskup
witebski Wuadysuaw Blin z Biauorusi.
Niy ma kardynaua Macharskiego z Krakowa, co roku bou!.
Ftos’ szepto rze pojechou przeproszac’ Rzydoow.
Za niymi oficjele, posuy, synatory, wojewoda, marszauek, zwionskowcy.
Niy ma Mariana Krzaklewskiego, a zawdy tu bou.
Wielu tu na niego cekauo.
Co sie dzieje? Cego to som znaki? Suychac’ douokouka.
Morze moj Jan Nepomucen, najpopularniejszy na S’loonsku s’wiynty, zacon patronowac’
UODPUYWOM?

Arcybiskup Damian Zimon’ wito przybyuych.
Echstra wito wszystkich bezrobotnych braci!
Godoo, rze walka z bezrobociym, to niy ino problym ekonomicny cy gospodarcy.
To przede wszystkim problym moralny!
Robota niy jest ino s’rodkiym zarobianio piniyndzy i chleba.
Robota nolerzy do istoty powouanio cowieka, dopeunio cowieka.
Trza na nowo ucyc’ sie byc’ robotnym, akuratnym, punktualnym, sumiynnym, uczciwym,
fachowcym, sprawiydliwym, szanujoncym robota innych, szanujoncym jom.
Pytou: jak podzielic’ robota?
Upomniou sie uo prawo do pracy dlo korzdego!
Przypomino suowa wielkego swojego poprzednika, Augusta Hlonda, piyrszego biskupa katowickego: „ Klynkauy przed cudownym uobrazym pokolynia, jedno po drugiym.
A dzisiejszy S’loonsk, uogarniynty wielkos’ciom swyj dziejowyj chwiyli, tyrz cauy przed
niym sie korzy, uo uaski proszonc wielke na droga swego pochodu. S’loonsk przeuomowy,
wolny i wdziynczny (...). Scyn’s’liwy S’loonsku! Czcij i kochej swe Piekary!”

Kochomy to miejsce i cekomy co roku na uostatnio njiydziela maja, dziyn’ naszego spotkanio
u Matki Boskiyj Piekarskiyj!

Tegoroczne pielgrzymowanie uotwiyro nowe stulecie i tysionclecie!

Uojciec S’wiynty zachynco nos, coby my budowali komunio, to znacy prawdziwo jednos’c’,
wspulnota, braterstwo!
Oto wielke wyzwanie jake ceko nos w zacynajoncym sie tysioncleciu.
Duchowos’c’ komunji to umiejyntnos’c’ „cyniynio miejsca” bratu, wzajymnego „noszynio
brzemion” i uodrzucanio pokus egoizmu, kere nom zagrorzajom, rodzonc rywalizacjo, bezwzglyndne donrzynie do karyjery, niyufnos’c’, zazdros’c’.

Zacyno sie Mszo. Po uacinie!
Trocha ta uacina s’miysznie brzmi, z tym hamerykan’skiym poguosym.
Ale jest to tyrz kolejny znak casu!

Widac’, rze stare Śloonzoki jesce pamiyntajom i umiom po uacinie, bo modzi jurz niy.
Uodpowiadajom hamerykańskiymu kardynauowi po uacinie. Proste s’loonske chopy.
A tu, z konsystorza w Rzymie, dolatywauy wies’ci, rze wielu kardynaom jurz ciynrzko przychodzi godac’ i rzykac’ po uacinie!
To tyrz jakis’ znak casu!

Arcybiskup Szczepan Wesouy w swoji homilji wyguoszonyj z Kalwaryjskego Wzgoorza
godoou uo tym, co trza dowac’ s’wiadectwo swojyj wiary.
Uo muodym pokolyniu powiedziou, rze jest to richtich piyrsze pokolynie, kere mo wszystko:
komoorki, telewizory, komputery, skutery.
Majom wszystko, co nowocesno technologio morze cowiekowi podarowac’.

Uokazuje sie jednak, co uoni majonc to wszystko, szukajom durch uodpowiedzi na pytanie uo
syns rzycio!

Spytajom tyrz Uo swoje KORZYNIE !!! Uo ZNAKI CASU !

CEKAJOM na ZIGNAL?