WCZASY... WCZASY...


Tak dużo się godało i czytało we wszystkich gazeciskach ło wczasach, ba, nawet jakiœ konkurs łogłosili na nojlepszy list z wczasów ( piyrwszo nagroda - meter krakowskiej...), żech se zarozki pomyœloł: Musisz se tyz, braciszku, na te wczasy, czyli inaczej odsapkę, pojechać, kiej tak namowiajom, no i co ci się tyż noleży. Ale to, bratowie, nie takie proste, jak spucować micha żuru ze szpyrkami... Mom bardzo zazdrosno żona, tóż zanimech jej wytłumaczył, że żony i dziecka nie mogom z chłopami jechać, a to skuli tego, ażeby se człowiek pracy móg od wszelkiej pracy, tak zarobkowej jako i domowej łodpoczšć. Zanim mi się udało jom przekonać, toch wom się tak zmęczył, że mi te wczasy już pieronem były potrzebne. Przyjechołech wreszcie w góry i aż mnie zatkało. Bo pomyslcie, pracować pod ziemiom w mroku, bz słońca i naroz znojœć się nogle wysoko w górach, w zieleni, w słoneczku, to tak, bracie, jak byœ się do nieba dostoł... Rano, zamiast cie baba œcigać wołaniem z łóżka: - Wstowej ty lyniu, zarozki pięć na zygorze, zaœ szychta zmitrężysz... - to za drzwiami woło jakiœ słodziuœki głosik: - Panie Œtuchlik, czy pójdzie pan z nami na Klimczok? Łobliznółech się i padom: - Toć! Razym byda gotowy. A po tym se myœla: - Ej, dzióbecku, jakby nos tak terozki moja staro słyszała, tobychmy już tego Klimczoka nie łoglšdali... Dobrze se człek pojod i leżoł na werandzie ( z tom werandom też wiecie musiołech mojej przysięgać, że to nie jest żadne nowe miano...) i dziwołech się w to modre niebo i grzoł się na słoneczku i mysloł: - Ej, ty wšgliczku roztomiły, twardyœ jak pieron, ale tyż grzejesz jak to słoneczko i byłeœ kiejsik drzewem i szumiołeœ lasem. I tak mi się ciepło zrobiło na sercu, boch czuł, że œwiat górnika to nie jeno podziemie kopalni, ale także góry i lasy. Była nas sporo gromada na tych wczasach i było nom jak w raju. Robilichmy se wycieczki i œpiewali i do słońca wycišgali spracowane ręce i prostowali grzbiety. Zaœ wieczorem przed udaniem się na spoczynek, tochmy se gwarzyli, albo też wyœpiewywali nasze piekne œlšskie pieœni, niczym nasi praojcowie, kiedy jeszcze na roli pracowali. Toc po cichu wam powiem, że były tyż i takie wczasowicze... ło kierych tylko gorzoła i dancik... Jak porzomni już spali, to te strupy z knajpy wyłaziły i takie robili larmo, że wszystkich budzili. No, ale takim tochmy takie zagrali "bugi-ługi" - że musieli ło przedłużenie swoich wczasów prosić. Pieknie było, wiecie, ino terozki staro nie dowo mi spokoju, porzšd mi cosik wymowio: - Ty, coœ to zaœ dzisiok we œnie wołoł jakoœ panna Zoœka? Ino się przyznej, ty stary cygonie? - I tak porzšd, że se już nie wiem rady...
( Stanisław Ligoń "Bery i bojki œlšskie" )