Dlo tyh z Uopoula musiauo by sie to pisac’:
„Goudomy, goudomy, bo goudac’ musymy ...”.

W mojih ukohanyh Uogewnikah S’loonskih mieli my zawdy durzo rados’ci skirz tego rze wielu z nios radowac’ sie hciauo, wielu radowac’ sie poradziouo i do tyj rados’ci sie przyczyniauo.

Jo tyrz uod tego radowanio siebie i inkszyh rzeh niy stroniou, a to za przyczynom uotoczynio w kerym mi przyszuo rzyc’, s’rodowiska kere mie wyhowywauo i na mie uoddziauowauo.

Z tego co rzeh Wom jurz zdonrzou pouosprawiac’ wiycie, rze do tego radosnego spojrzynio na s’wiat bourzeh wyhowywany uod malutkos’ci.

Zacynuo sie uono u mie dos’c’ wczas, bo jeszcze za dziecka przy Oumie Gertrudzie, przy keryj dziyn’ zacynou sie s’piywym radosnego i pohwalnego „Kedy ranne wstajom zorze...”.

Potym w przedszkolu przy moji kohanyj Pani Gondzi uczyli my się s’loonskih pies’niczek
i tan’coow, a potym i rytmicznego muzykowanio.

Za Jyj i kierowniczki przedszkola przyczynom uodkryto uostaua wy mie czonstka artystycznyj duhowos’ci.
Uone tyrz podpowiedziauy mamie coby mie w tyj materji ksztauciyua.

Uoddziauywaua tyrz na mie Dziauahowo gra na harmoszce i akordeuonie, kero sprawiaua,
rze nasza siyn’ boua skirz tyj muzyki zawdy radosno i niom przesionkniynto.

A ledwie my - bajtle, wylecieli na nasz plac, to jurz nos dopadaua nowo rados’c’ wynikajonco z muzykowanio i melodyjnego granio adeptoow akordeuonowego palcowanio, kerzy po nauka przyjyrzdrzali ze swojymi 120-to basowymi „Weltmajstrami” do Domina, kery miyszkou w jego rogu.

Niy bez winy i wpuywu na moje zainteresowane bouy tyrz wszystke ujki i znajome, kere muzykowali w dyntyh uorkiestrah, w zespouah muzycznyh u Kokota i u Szalonka i wielu wielu inkszyh.
Nawet uorganista Jezela, tyn wirtuoz Uogewnickih i niy ino uorganoow.

Jo som w swojih poczontkah muzykowanio niyjednego przyprawiou rzeh uo bol zymboow swojym pitolyniym na gajdze.

Skrzypka, dobry insztrumynt na etapie gry wirtuoza, je niy do wytrzymanio przy poczontkah edukacje.
Ale za to jak rzodyn inkszy insztrumynt, z wyjontkym puzonu, tak niy ksztauci suuho muzycznego u ucznia.

A dzieje się to skirz tego, rze za czystos’c’, wysokos’c’ i brzmiynie korzdego tonu uodpowiado som grajoncy i jego suuh, a niy ino fabryka kero insztrumynt zrobioua i stroiciel, kery go nastrojou.

W pewnym synie bou to poczontek nauki uodpowedzialnos’ci.

Za sprawom profesoroow Gorczycy a potym Jochymczyka przyszu mi geigeszpilowac’ przez couko podstawowka.

Ale jak nastali „Beatlesi” to dou rzeh sie poniys’ z ih prondym muzycznym jak wielu.

I gajgi zamiyniou rzeh na gitara.

Na poczontek z uogewnickymi „Adamami” a potym dorywczo z „Batorsami” uskuteczniou rzeh swoje muzyczne wesele.

I wtedy to jo - poczontkujoncy w „Adamah” i Marian Klimek, mój sonsiod z familoka, poczontkujoncy roownoczes’nie w szkolnyh „Batorsah”, pouonczyli my siyuy i z mojymi kolegami z bytomskiyj szkouy muzycznyj: Zbyszkym Szyndlerym i Zbyszkym Ilnickim
i uogewczaninym Edkym Feliksym zauorzyli my „Truweroow”.

Niy byda dali tego wontku ciongnou, bo hodziouo mi uo to coby don’s’ do nazwiska Mariana Klimka.

Uon to, solista i wokalista w tyh wszystkih zespouah big-beatowyh kere rzeh wymiyniou nojdurzy z nos ciongnou muzykowanie i nojdurzyj radowou sie niym na scynie.

Na kon’cu grou w „Kapeli Podwoorkowyj”, keryj wielkym przebojym bou szlager bardzo
znamiynny w czasah walki uo ekologio, kerego refryn brzmiou:

„Dyhomy, dyhomy bo dyhac’ muszymy,
bo jak przestanymy to wykorkujymy...”.

Wtynczos zespouowi i Marianowi szuo uo to coby my się uopamiyntali wszyscy i zacynli dbac’ uo s’rodowisko naturalne w kerym rzyjymy.

Wspominom tyn szlagier „Kapeli Podwoorkowyj”, bo uostatnio modny uon jest na powroot, tyla rze w inkszym wykonaniu i ze inkszymi suowami: „Goodomy, goodomy, bo goodac’ muszymy ...” i grany jest przez „Radio Piekary”.

Podgloondajonc ciekawo dyskusjo na tymat potrzeby stworzynio radia dlo S’loonzokoow, kero się toczy na forum „EchoS’loonska” i kaj tyrz toczy się debata na tymat gazety dlo S’loonzokoow, zaczon rzeh sie tyrz nad tym zastanowiac’.

A to skirz tego, rze prawie uobhodzono jest pionto rocznica powstanio „Radia Piekary”.
Radia kere miyndzy mojymi znajomymi mo wielko popularnos’c’. Kere jo tyrz suhom
w korzdo sobota przy robocie w doma abo w uogroodku. A w niydziela uduhowiajom mie muzyczne poranki Jacka Wolyn’skego.

Radio kerego dewizom jest stwierdzynie i hasuo uokres’lajonce jego Misjo:

„ Na S’loonsku, uo S’loonsku i po s’loonsku”.

Radio kere powstauo z potrzeby serca, w wyniku entuzjazmu zapalyn’coow -krootkofalowcoow ze Szarleja, kerzy zrozumieli przesuanie Mariana Klimka uo dyhaniu
w synsie dosuownym i w przenos’ni.

Bo przeca dlo wielu nasza mowa, nasz jynzyk je jak powietrze.

Bez niego się niy do rzyc’.

Te same tymaty uo S’loonsku som tu autyntyczne i swojske.

Do reprezyntowaniu mojih ukohanyh Uogewnik S’loonskih na uroczystym rocznicowym koncercie kierujymy nasza Ciotka Berta, kero rozweselo swojom goodkom niyjedne spotkanie, bo przeca Uona tyrz je wyhowano w atmosferze rados’ci, keryj mo tyla w sobie.

Rados’ci, kero pamiynto tyrz Krzys’ Warzecha z babcinego uogewnickego placu.

„Radio Piekary” mo tyrz jedyn mankamynt!

Tyn rze przed Czynstohowom Go jurz niy suyhac’.
A tak bardzo suabo Go suyhac’ w Beskidah.

Na szczyn’s’cie w naszyh domah Uono jest codziyn’ uod rana uod piyn’ciu lot.

Hciauo by sie coby Uono szuo suhac’ niy ino po blisku, ale coby tyrz mogli Je suyszec’ S’loonzoki z Hameryki i ci z Vaterlandu.

Morze wszystke zrobiymy na tyn cel s’ciepka?

Co Wy na to?

A puki co:

„Goodomy, goodomy, pounymi pucami,
jak by my przestali, z’le by bouo z nami ...”