W mojich Uogewnikach S’loonskich trzymiymy się wszyscy razym, jak jedno rodzina.
I niy ino w tyj naszyj, mauyj, wuosnyj, ale i tych wiynkszych: w familoku, na placu,
w Starych Blokach, w robocie i w coukiyj parafii.

Nojwarzniejszo jest dlo korzdego ta Rodzina nojblirzszo. W takiym przekonaniu mie
uod mauego wychowywali moji Uojcowie, ale nie ino.

Dloo mie nojwarzniejsze byli te, kerych rzech miou durch przy sobie i z kerymi rzech
ciyngiym przebywou.
Dlo mojich Uojcoow bliscy tyrz byli ci, z kerymi Uoni byli jeszcze do niydowno w swojich Starych Gniozdach.
Uojciec jurz miou ino swoja Matka, a moja Ouma Gertruda, kero z nami miyszkaua.
Muter zas’ miaua jeszcze i swojego Uojca, a mojego Oupy Ignaca, ale tyrz swojich braci:
Ymila i Alberta, a przedewszystkym swoja ukochano siostra i kamratka - Yrmgardka.

Snioom tyrz, i ze swojym Uojcym, poza swojom wuasnom rodzinoom, nojchyntniyj
przebywaua.
Z Uojcym, starym wdowcym, z potrzeby serca, ale i coby go uod czasu do casu uobrobic’,
jak się to godauo. A rze bouo s’niym jesce dwuuch jyj braci, totyrz i uobroobki trocha bouo.
Besto jo z Muterkoom tam cynsto chodziou, kaj my niyroz spali, coby po nocy niy uazic’
nazod do doom.
Tam, do swojego Starego Gniozda chodzioua, szuo by pedziec’ - na suurzba.

Do ciotki Yrmgardki zas’ chodzioua dlo ducha, dlo przyjymnos’ci, dlo realizowanio
siostrzanyj miyuos’ci. Tam tyrz zowdy mie zabiyraua. Tam jo sie cuu jak u siebie.
Z ciotkom miyszkou Jyj tes’c’, Stary Krajn, mooj imiynnik.
Kurzou On take duge porcelanowe, wyrobiane fajfki, kerych miou niy wiym wiela,
w korzdym razie zawsze z piyn’c’ ich wisiauo na s’cianie, naszykowanych jak dubelkoowki
u fes’tra. W korzdyj chwili gotowe do uodpolynio.
Tam zakochou rzech się siostrzanoom miyuos’ciom w moji kuzynce Elusi, keryj do dzisioj
nojbarzij pszaja i lubia z coukego kuzynostwa. Wynikauo to z tyj racji, rze my ze sobom cynsto przebywali, a to zas’ bouo rezultatym siostrzanyj miyuos’ci naszych matek.
A rze ujek Joozef durzo jez’dziou po roorznych budowach i montowou z Energoaparaturoom ta swoja elektryka i automatyka, to ciotka i Elusia, a i Stary Krajn, bardzo byli radzi jak my do nich z mamom przychodziyli.
Tam my tyrz lotali po jyj placu, lotali do Kos’cielnych i Orlikoow w sonsiectwie, abo
Szli my z Elusiom do Staryj S’ladkowskiyj w uodwiedziny.
Bou tyrz blisko uogewnicki park, a w niym hus’towki, uawki, piaskownica, piykne kwiotki, kolorowe krzoki i drzewa. Bouo się kaj bawic’.

A po zabawie na dworze bawiyli my się w doma i cynsto podsuuchiwali uosptowki starszych.

Pamiyntom, jak ciotka Yrmgardka cynsto wspominaua wtedy swoja nauka, za panna,
u krawca, kaj się ucoua ciynrzkego krawiectwa ( ancugi, kostimy, mantle ).
Jak uosprawiaua, wiela to razy musieli z inkszymi ucniami, a niykiedy i z celadnikami,
pruc’ niy skon’czono robota, bo majster ciyngiym kozou cos’ poprawiac’, inacyj zeszyc’
abo uobszyc’.
Niy godom jurz uo tych przypadkach, kej trza bouo pruc’ swoja robota planowo, bo cos’ tam bouo ino pocheftowane na cas ajnprooby.
Jak ino klijynt po niyj wyszou, rozlegauo sie wouanie majstra - pruc’!

Tak im to wlazuo w krew, rze jak uosprawiaua, cynsto meldowali wykonanie roboty:
„Majster, ich bin fertich!“ i cynsto niy cekajoonc na uodpowiedz’, sami sie pytali,
przewidujonc jego reakcjo: „Moga pruc’ ?”. Tak się rodziouy wspooucesne
Systymy Zarzondzanio Jakos’ciom, piyrwowzory norm z rodziny ISO 9000.
Take to bouy uwczesne metody kontroli, a wuas’ciwie samokontroli i metody doskonolynio ORGANIZACJI - cytej szwalni.

Goodom uo tym tyla, coby don’s’c’ do tego momyntu, bo chca Wom podac’ pewno
analogia z tom ciocinoom uosprowkom.

Wybrou rzech się po pouedniu, w poniydziauek do Rudy.
Zrobiou rzech to z dwooch powodoow: po piyrwsze rze louo i niy szuo is’c’ na uogrodek,
po wtoore rze przypomniaua mi sie anonksa z gazety, w teryj boua informacjo, rze
w Muzejum Miejskym w Rudzie bydzie spotkanie z profesorym, jak dobrze pamiyntom i sie niy myla, Lisieckim, na tymat polsko-niymieckich kontrowersji wokoou powstan’
s’loonskich.

Tu rzech usuyszou argumyntacje uobu stron.

Piyrszo, niymiecko, rze to boua rebelio w granicach niymieckich, kero trza bouo siyom
zdusic’ i pokarac’ tych, co podniys’li rynka na prawowito wuadza. A polokoow potraktowac’
jak tych, co to sie wtyrkajoom w niy swoje sprawy. Zaglondalom w cudze gorki.

Drugo, polsko, rze bouo to uostatnie zadanie, kere trza bouo niyzbyndnie wykonac’ dlo uostatecnego uksztautowanio granic, uodradzajoncego się - polskego pan’stwa.
Zamkniyn’cie uostatniego odcinka granicy.
Rze bouo to zauotanie uostatniyj dziury w tym polskiym saku.

Pomys’lou rzech, rze korzdo przytoczono argumyntacjo, z punktu widzynio zainteresowanyj
strony, mo cos’ na rzecy.

Wiadomo. Odrodzaua się nowo pan’stwowos’c’.
Przemiyniaua się w sonsiectwie staro, uosuabiono wojnom. Morze trocha za wielgo i za ciynrzko tym co nahabioua wskutek i dziynki zaborom.
Zacynaua tracic’ nojciynrzejsze uupy, kere wylatywac’ jyj poczyny z zatynchuego spouecnie, kapotalistycnego miecha. A nowe i zachuanne „mode”, cekauo w sonsiectwie jak szabrownik,
kery dowo innym zignal rze idzie brac’co się do, nawet graty po niyboszcyku, choc’ uon jeszcze niy wyzionou ducha.
Jak idzie brac’, to niy stroni uod tego rzodyn i nigdy.
Momy przykuady tyj prowdy i dzisioj, jak to pokazujom ci z lewa i sprawa.
I ino co pora lot, jak w tyj zabawie z dziecin’stwa, w kero my się bawiyli z kamratami -
„W POLICJANTOOW I ZUODZIEJI” nastympuje zmiana rool.

Wyszuo na to, rze korzdy zaciepowou swooj sak, coby chycic’ jak nojwiyncyj przysuowiowych s’loonskich zuotych rybek, w tym zaszlomionym plebiscytowym stawie.
I rzodyn z rybokoow niy pytou, cy casym rybce nie bydzie nojlepi tam kaj jest, ino hytou
i wyciongou je na swooj brzeg. A na koniec pospou spus’ciyli woda w stawie!

Usuyszou rzech, rze teroski po latach, jak się co niykerzy uo to upomnieli, naukowo się zastanowiajom, cy niy bouo wtedy lepi zostac’ ze swojymi sakami na brzegu i niy wuazic’ do tyj s’loonkiyj sadzawki, kaj zuote rubki niy ciyrpiom jakichkolwiek sakoow.

I widac’ bouo na tym spotkaniu, rze pomoog zrozumiec’ to wszystkiym - Yorg Gorzelik.
Jurz wiedzom rze bydom musieli na powroot napus’cic’ wody do tyj s’loonkiyj sodzawki’,
rospruc’ stare saki i wypus’cic’ zuote rybki na wolnos’c’ do s’loonkiyj wody, w keryj się cujom nojlepij.

Jesce majom nadzieja rze pomarkyrujoom przy tyj robocie, pomitrynrzom, coby cas
s’leciou, a morze rze wszyscy zachorujom na powszechny zanik pamiyn’ci?

Trzeba cekac’ piyn’c’ miesiyncy, jym sie marzy piyn’c’ lot!

Majster, wir sind fertich, mogymy pruc’ ?