W mojih ukohanyh Uogewnikah S’loonskih dbali my zawdy uo wyhowanie modyh we wrarzliwos’ci do muzyki, s’piywu i sztuki rostomajty mas’ci.

I boouo to wyhowanie niy przez nakazy i zakazy, ale przez rzywe i czynne uczestnictwo.

Uo jednyj z tyh sztuk i jyj uoddziauowaniu uod malutkos’ci na Uogewczan, hciou byh Woom uopedziec’ na swojym wuasnym przykuadzie.

A idzie uo niy bylejako sztuka, ino uo sztuka operowo.

Jyj miyuos’nikoow moomy sam uod stu lot. Bo tyla sie liczy lot budynek Opery S’loonskyj
w Bytooniu.

Sto lot tymu powstou Budynek Opery S’loonskyj wedle projektu berlin’skego arhitekta
Aleksandra Bohma.

Jo trefiou doo niego troha niyskorzi, bo prawie sztyrdziys’ci lot tymu, kej Uoonymu -szacownymu Jubilatowi pizua jurz szes’c’dziesioontka.

A stauo sie to za sprawoom Leopolda Janickego, kery wtynczos prowadziou dzieciyncy hur
w Muzycznyj Szkole, a jo boou podporoom jego drugego guosu.

Wtynczos to tyrz w Operze S’loonskyj szykowali sie do prymiery.

Niy wiym, czy kohany „Poldek” Janicki prowadziou wtynczos w Operze jakes’ c’wiczynia jyj huru, czy ino boou tam jakyms’ koonsultantym, w korzdym razie to Uoon wyproomowou poru z nos i zapropoonowou nasz udziau w operze „Werther” Julesa Masseneta.

W niyj to - w piyrszym akcie - boua scyna, w keryj Uojciec uczy swoje dzieci kolyndoow.

Do tyj scyny - my, bajtle, byli potrzebne.

Rola Werthera s’piywou wtynczos na prymierze Henryk Grychnik, a kierownikym artystycznym boou Włodzimierz Ormicki.

Zmiynnikym w roli Werthera, bou wtynczos Wiesław Ochman - nojwiynksze uodkrycie tamtyh lot.

To w Jego rynce rzeh wpod, w czasie keregos’ jurz z rzyndu przedstawiynio, uodgrywajoonc mauego zgobnika na scynie, kery zamiast sie uczyc’ kolynd skoko przed doomym przez co sie ino do.

Przy jednym z takih skokoow, zahaczoou rzeh nogoom uo elemynt scynografije i jurz rzeh miou liznoon’c’ uo scyna, kej Jego refleks mie uratowou uood niyszczyn’s’cio i scynicznyj klapy.

Spokojnie mie postawiou na nogi, niy przerywajoonc swoji solowyj partije, us’miyhnou sie
doo mie i poguoskou mie po peruce, kere my mieli na gowah.

Do dzisioj niy wiym, czy to Jo stou rzeh sie znakym poczoontku jego wielkiyj kariery s’piywaczyj, rzywym amuletym, abo mauym anioukym zwiastujooncym Jego talynt,
kery wpod wtynczos w Jego rynce, czy tyrz to Uoon mie w tym momyncie wybrou na wiecznego miyuos’nika swoji operowyj muzy?

Czy to tyrz boua uopatrznos’ciowo hwila dloo nos uobu?

Uo tym rzeh mys’lou, na prymierze „Tannhausera” Ryszarda Wagnera wystawioonego
z okazje tego uokroonguego Jubilejuszu.

W drugym jego akcie, poru takih bajtli jak Jo w Wertherze, grauo rola dzieci szczyn’s’cio, kere zbiyrajoom hyntnyh i ih losy przed turniejym s’piywaczym w wys’cigu do rynki Haz’biyty.

Kaj byh przewidziou co los sprawi po latah?

Rze Artysta i Jego „amulet”, zas’ sie zyn’doom w tym samym miejscu, tym razym
w mniyj aktywnyh rolah: Uoon - w roli szefa rady programowyj, a jo w roli miyuos’nika Opery S’loonskyj, uoba jako gos’cie jyj prymierowego, Jubilejuszowego „Tannhausera”.

Gos’ci wielce szacownyh, pod hoonorowym patroonatym keryh tyn wielki Jubileusz bou szykowany wymiynioonyh bouo wielu.

Guoowny patroonat peuniou Prezydynt Kwas’niewski.

Ale Jego kancelistka take w Jego imiyniu farmazoony wygadywaua, rze arz soomsiod
z piyrszyj raje na drugym balkoonie, kaj my siedzieli, niy wytrzymou i sie krytycznie uodezwou, hoc’ reprezyntowou na prymierze swojego Uojca, s’piywoka ze Lwowa.

Inksze oficijele z hoonorowego komitetu i spoza niego znosiyli po koleji na scyna kosze
i wioonzanki kwiotkoow i skuodali je razym z rzyczyniami na rynce dyrektora Tadeusza
Serafina.

W rzyczyniah niykeryh suyszauo sie rzauos’c’ skirz tego, rze Opera S’loonsko niy nosi
tak jak Stadioon S’loonski czy Orkiestra Symfoniczno Polskego Radia w Katowicah
miana: NARODOWO!

Couko gloria skierowano uostaua w stroona artystoow Opery lwowskyj, kerzy po wojnie
sie tu znolez’li i w niyj wystympowali.

Z coukiyj rzeszy artystoow, kerzi w tym stuletniym Gmahu wystympowali, a kerego to bou przeca Jubileusz, wspoomniano ino poru i przy tym samyh powojynnyh.

Uo tyh co grajoom w kanale, kryncoom sie przy scynie, tan’cujoom, s’piywajoom w hurze, robioom dekoracje, bajstlujoom przy s’wietle, strojah czy perukah, wszyscy hoc’by zapoomnieli.

Upoomniou sie uo pamiyn’c’ uoo nih ino wojewoda.

Morze mo taki uobowioonzek wzglyndym ludzi lewyj stroony z keryj doo nos przyszou?

Na szczyn’s’cie lewicowe pamiyntajoom uo zasugah prostyh roboli, lwowiokoow
i S’loonzokoow, abo ino tak udowajoom.

Ale wedle mje, uwaga wszystkih niy kooncyntrowaua sie na wielkih niyobecnyh, ani mniejszyh obecnyh, a nawet kole przedstawicieli partnerskego miasta Recklinghausen
i Stowarzyszynio Euro-Most Goorny S’loonsk-Europa z Essen.

Uoni wszyscy byli ino tuym w tyj historycznyj hwili, dlo symbolu wszystkih niyobecnyh na swojym Jubilejuszu - budowniczyh, wuas’cicieli tego Gmahu i wielu pokolyn’ melomanoow - S’LOONZOKOOW, na Kardynale rodym z Bytoomia - Leo SCHEFFCZYKU.

To skirz NIEGO wszystke suowa oficijeli bouy godane we dwuh jynzykah.

I hoc’ najynty na ta okolicznos’c’ tumacz, kalyczou wszystko jak sie ino dauo, niy przetumaczou na niyumiecki wcale zasug lwowiokoow, za co powiniyn Ih przeprosic’,
a wiynkszos’c’ morze nawet go wcale niy potrzebowaua, bo cos’ tam jeszcze rozumi, to jego jednak obecnos’c’ booua zewnyntrznym znakym tego, rze na scynie i kole niyj soom dwie stroony.

Obecno i niyobecno, kero UON reprezyntowou.

S’loonzoki wiedzoom, rze Jego osoba w tym miejscu i w tyj hwili dowo do zrozumiynio
wszystkym, rze OPERA S'LOONSKO bydzie na pewno NARODOWO !